hikâye senin bildiğin değil
o evde pek ışımadı sabah
sofrada kara tencere
çocuklar küflü
kalpler un ufak
lekeliydi gün ortası
akşam vahim bir utanç kazası
gece ziyafet haşarata
gözlerin derin kuyusunda
görülmüşler cesedi
yas evi yalan kümesi
söz bir defterde sırlı
mahkum gardiyan
kimse olamazdı kimsenin kimsesi
ürkek kız çocuğuna yorgan altı perisi
avucunda sımsıkı kaçış hayali
onca bilinmez denklemde
savaş koptu aniden
yıkıldı ruh sarayı
bu acı karası gözler
bana o kıyımdan kaldı
NEŞE YAŞIN